վազող տող

SRG BLOG TODAY / ԱՅՆ, ԻՆՉ ԿԱՐՈՂ ԵՍ ՊԱՏԿԵՐԱՑՆԵԼ, ԻՐԱԿԱՆ Է - Պիկասո / Everything you can imagine is real - Picasso / SRG BLOG TODAY

Tuesday, April 11, 2017

Հերի՛ք է թատրոն խաղաք, վերջացրե՛ք պատերազմը Սիրիայում

Պետությունների պարոնայք  ղեկավարներ ժողովրդների այրան և տանջանքների վրա թատրոն չեն խաղում
 Պատմությունը այն հետ վերադարձնել գիտի...

 Եվրոպական երկրների ղեկավարները մեկը մյուսի հետևից հայտարարում են, որ անհանգստացած են Սիրիայի ապագայի համար, Ամերիկայի ու Ռուսաստանի մասին էլ չասեմ ՝ մեկը քիմիական զենք'ա մատակարարում, մեկը ռմբակոծում'ա դրանով, մյուսը հաջորդ օրը հռթիրակոծում ու վերացնում'ա հետքերը... հիմա էլ Ռուսն ու Թուրքը, թե հետաքննություն անենք տեսնենք , ով'ա մեղավոր... դե հերիք'ա էլի թատրոն խաղաք էտ խեղճ ժողովրդի գլխին... հերիք՛ա

Ս. Գասպարյան 
11 Ապրիլ 2017թ.

 The heads of European states announce one by one that they are worried about the future of Syria. I am not even talking about the US: one supplies chemical weapons, another one bombards, the third one strike targets and eliminates traces.... And now the Russians and the Turks decide to do investigation to find the guilty man. It is enough to “play on the stage” with that poor nation... enough!
Suren Gasparyan
11 April 2017
photo by: http://metro.co.uk : Gallery 



S
T
O
P



T
H
E
W
A
R
I
N
S
Y
R
I
A
#StopTheWarInSyria #Syria #HelpTheSyrianPeople #Peace #NotWar

Saturday, April 1, 2017

«Մենք բոլորս ներգաղթյալների զավակներ ենք». ի աջակցություն «Խոստումը» ֆիլմի ` Բարբարա Սթրեյզանդ

The Promise - Official Trailer - In Theaters April 21


I'm all for immigrants country to our country. To enjoy what our country has to offer. however we can't let people in our country that's going to us harm. Just saying
Lady barbra
հոլովակ է հրապարակել աշխարհահռչակ երգչուհի, դերասանուհի
Բարբարա Սթրեյզանդը

 «Մենք բոլորս ներգաղթյալների զավակներ ենք: Ես Բարբարա Սթրեյզանդն եմ եւ ես կպահեմ խոստումը՝ երբեք չմոռանալ»
barbrastreisand I am joining  @thepromisefilm to #KeepThePromise to never forget.

Barbra Streisand barbrastreisand.com

Friday, March 3, 2017

«Նախնիների գենը» - Լիգիա Ղազարյան

 Իմ հոր ծնողները գաղթել են Արևմտյան Հայաստանից՝ ավելի կոնկրետ Սասունից։ Իմ ընկերները և մտերիմները գիտեն, որ ես երբեմն գլուխ եմ գովում, թե ես սասունցի եմ։ Լսողները կմտածեն, թե քեզանից ինչ սասունցի, եթե նորմալ հայկական քոչարի էլ պարել չգիտես, բայց մի օր միգուցե ասողների "բախտը կբերի" և ինձ կտեսնեն սասունցու ծռության դրսևորման գագաթնակետում, և ես հաստատ բարձր կպահեմ իմ նախնիների պատիվը և ավանդը։ Չիմացողներին ասեմ, որ սասունցու ծռության խնդիրը նրանում է, որ մինչև դրա դրսևորման պահը տվյալ մարդը լրիվ հանգիստ, նորմալ մարդու տպավորություն է թողնում, կարող է տարիներ շարունակ հանդուրժել ինչ-որ բաներ և ցույց չտալ դժգոհություն, բայց մեկ վայրկյանում վերափոխվել կասկածելի ադեկվատությամբ մարդու, որն անկառավարելի է և անհասկանալի, և որ ամենակարևորն է՝ նա ոչ թե ինչ-որ բան է ուզում, այլ ընդհակառակը՝ նա այլևս ոչինչ չի ուզում, բայց դիմացինը պատասխան պիտի տա դրա համար․․․Բայց այդ "խեղճը" չի հասկանում՝ ինչի համար (իրականում այդ "խեղճը" հաստատ արժանի է, հավատացեք ինձ, ուղղակի միգուցե լավ կլինի, եթե մարդկային ձևով բացատրեն․․․) Հարցը նրանում է, որ այդ ծռությունը մեկ վայրկյանում էլ կարող է անհետանալ, բայց ամեն դեպքում չեմ նախանձում հանդիպողին։
 Տատիկս եղեռնի ժամանակ եղել է երեք տարեկան, և նրա մայրը բազմաթիվ երեխաներից կարողացել է փրկել մի քանիսին, այդ թվում՝ տատիկիս, ում իր մեջքին դրած գաղթել է ամբողջ ճանապարհը։
 Պապիկս գաղթել է առանձին՝ իր ընտանիքի հետ և եղել է տատիկիցս 12 տարի մեծ։ Տատիկիս ընտանիքը բնականաբար ապրել է շատ վատ և որոշել են 12 տարեկան հասակում նրան ամուսնացնել պապիկիս հետ։ Հաշվի առնելով, որ նա դեռ երեխա է եղել՝ մի քանի տարի քնել է սկեսուրի հետ, որը շատ հոգատար և լավ կին է եղել։ Տատիկս պատմում էր, որ իր սիրելի ուտելիքն էր պատրաստում և իրեն տարբեր բաներ սովորեցնում։ Մանուկ ժամանակ, երբ տեսնում էի նրան, միշտ հիշում էի նրա ամուսնության պատմությունը և սարսափում դրանից։ Երբ մեծացա, սկսեցի հասկանալ, որ իրականում ողբերգությունը նրան 12 տարեկանում բավական լավ ընտանիքի "որդեգրման" հանձնելը չէր, այլ այն ցավն ու հիշողությունները, որոնք գենետիկորեն և գիտակցորեն արդեն մեր գեներում էր։ Եվ առայսօր ես չեմ կարողանում այդ գենի հախից գալ իմ մտքի, գիտակցության, հոգու ողջ ուժով և կարողությամբ։ Երազում եմ, որ աշխարհը մի օր տեսնի գենետիկորեն երջանիկ Հայի․․․
Հետո ունեցել էին հինգ երեխա՝ չորս տղա և մեկ աղջիկ։ Հայրս ծնվել է 1940 թվականին, ամենափոքրն էր ընտանիքում, բայց ծռությամբ չէր զիջում ավագներին և ոչ մի սասունցու։ Ավելի սասունցի էր․․․ Նույն տարում հայրը մեկնում է պատերազմ և չի վերադառնում․․․ Հետաքրքիր է, որ նման հազարավոր պատմություններ են եղել, և մենք դրանք կարդալիս կամ լսելիս խնդրի բարդությունը և ծանրությունը չենք պատկերացնում, քանի որ շատ ենք լսել․․․ Մի փոքրամարմին կին (ինձանից նիհար էր տատիկս) և հինգ երեխա․․․ Նա կարդալ էլ չգիտեր․․․Նա էլ էր ցեղասպանության բարդույթի կրողը, բայց ավելի դիմակայուն էր և ուժեղ, քան այսօր բազմաթիվ երիտասարդներ, ովքեր հիմնավորումների մի պատկառելի ցանկ ունեն, թե ինչու իրենց ունքամեջը չի բացվում։ Պաշտպանական ռեակցիան շատ ուժեղ էր, անասելի ոգի ուներ (ամբողջ գյուղը հաշվի էր նստում իր հետ), ինչը բերել էր իր հետ ծննդյան օրվանից մինչև կյանքի բոլոր բարդությունների վայելքի ավարտը։
Հայրս 15 տարեկանում միայնակ իրենց գյուղից եկել էր Երևան և ինքնուրույն՝ առանց ծանոթների և կապերի, ընդունվել էր օդաչուների ուսումնարան և սովորել էր գերազանցությամբ։ Արդյունքում երկար տարիներ օդանավի հրամանատար էր։ Ուսման տարիներից ամենաուրախ պատմությունը օդապարիկով թռչելն էր, որը յուրաքանչյուր օդաչու պարտավոր էր անել սովորելու տարիներին երկու անգամ՝ մեկը՝ սկզբից, մյուսը՝ վերջում։ Երբ ես հարցրեցի հորս, թե "հաստատ առաջին անգամը դժվար է լինում, չէ՞", մի պահ մտածեց ու ասաց․ "չէ, ինչ ես ասում, առաջին անգամը չես հասկանում ոչ մի բան, գնում քեզ գցում ես ցած, այ երկրորդ անգամը շատ ես վախենում"։ Հայրս էլ էր կյանքի դժվարությունների դեմ պայքարող տեսակ, մաքառում էր տիեզերքի, աշխարհի, կյանքի խաչմերուկներում և, ցավոք, հիմնականում հաղթահարելով արտաքին դժվարությունները, երբեմն տանուլ էր տալիս իր ներքին պատերազմներում․․․
 Դե ես ավելի "թեթև" տեսակ եմ՝ մի քիչ պայքարում եմ, մի քիչ ապրում եմ, մի քիչ վայելում եմ, մի քիչ տխրում եմ, մի քիչ ուրախանում։ Երբեմն ցեղասպանությունից մազապուրծ եմ, երբեմն աշխարհին հաղթանակած․․․
Սասունցու գենը տատիկիս մեջ էր, հորս մեջ էր, իմ մեջ է և լինելու է իմ երեխայի մեջ․․․ Ցեղասպանության բարդույթը տատիկիս մեջ էր, հորս մեջ էր, իմ մեջ է և, ցավոք, լինելու է իմ երեխայի մեջ․․․
 Ուրախանում եմ նրանից, որ այդ գենը և բարդույթը ամեն դեպքում, գնալով թուլանում են, և, իրոք, մի օր իմ երազանքը կիրականանա, և աշխարհը կտեսնի գենետիկորեն երջանիկ Հայի․․․

Մանկության հուշերից - Լիգիա Ղազարյան
Brief explanation to Azeris. - Ligia Ghazaryan

Saturday, December 24, 2016

Merry Christmas & Happy New Year 2017

Merry Christmas and Happy New Year to all my lovely friends around the world!


Video edited by Andreea Petcu

Friday, December 23, 2016

Wednesday, December 7, 2016

Судьба - Тимур Темиров

2016г. (текст песни)

По дороге иду по дороге судьбы
Мне сказала гадалка без ангела ты
Все ошибки твои не простятся тебе
Не в тебе это дело сынок, а в судьбе

Посмотреть бы в глаза судьбоносцем бы тем
Я сказал бы слова, может быть не для всех
Показал бы им путь, пусть хотя бы взглянут
Может в жизни земной хоть немного поймут

Пусть напишут они мне другую судьбу
Я устал от своей, не могу, не хочу
Пусть немного полегче хотя бы чуть чуть
Чтобы в жизни своей мог немного вздохнуть

Но я снова иду и я снова в пути
Сколько в жизни осталось ещё мне пройти
А кругом темнота и не видно ни зги
Мне бы сесть отдохнуть, мне бы место найти

Но не вижу я света в туннеле своём
Я как малый дитя пробираюсь ползком
Я устал и не верю уже в чудеса
Может мне и пора уж взлететь в небеса

Может мне остаётся один только путь
Только там я смогу наконец отдохнуть
Только там я увижу тот радужный свет
И покоя мне хватит на тысячу лет...

По дороге иду по дороге судьбы
Мне сказала гадалка без ангела ты
Все ошибки твои не простятся тебе
Не в тебе это дело сынок.

Wednesday, November 16, 2016

Գեղանկարչուհի Լիլիթ Տոնականյանի նոր աշխատանքները

Այստեղ կարող եք ծանոթանալ իմ ստեղծագործական նոր աշխատանքներին .
Լիլիթ Տոնականյան, 2016 
Աշխատանքները՝  Յուղաներկ / Կտավ
You can see my creative work here with respect, 
Oil / Canvas
Здесь вы можете узнать о моем творчестве, 
Масло / Холст

Նկարչությունը պոեզիա է, որը տեսնում են, իսկ պոեզիան՝ նկարչություն, որը լսում են...
~ Լեոնարդո դա Վինչի ~















Նկարել նշանակում է վայելել կյանքի ամենամեծ հաճույքներից մեկը...
Հարգանքներով` Լիլիթ ,
Regards Lilit,
С уважением, Лилит
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Яндекс.Метрика